بحران تعرض اخلاقی در زندان های اسرائیل؛سلاحی کثیف به نام تجاوز
در ۲۹ جولای ۲۰۲۴، پلیس رژیم صهیونیستی ۹ سرباز این رژیم را به اتهام شکنجه و تجاوز جنسی به زندانیان
فلسطینی بازداشت کرد؛ خبری که رسانه‌های غربی آن را «غیرمعمول» توصیف کردند. این پرونده نه تنها ابعاد تازه‌ای از خشونت سیستماتیک علیه فلسطینیان را آشکار ساخت، بلکه بحران اخلاقی و اجتماعی اسرائیل را نیز به نمایش گذاشت. ماجرا زمانی علنی شد که یک زندانی فلسطینی با جراحات شدید در بیمارستان بستری شد. روزنامه هاآرتص گزارش داد که این جراحات شامل پارگی روده، آسیب به ریه‌ها و شکستگی دنده‌ها بوده است. پلیس اسرائیل در واکنش، ۹ سرباز ذخیره را در اردوگاه «سدی‌تیمان» بازداشت کرد. ده‌ها نفر از معترضان راست افراطی از جمله اعضای کنست و وزرای دولت به محل نگهداری متهمان یورش بردند تا مانع رسیدگی قضایی شوند؛ این اقدام نشان داد که حمایت سیاسی از متهمان بخشی از واقعیت تلخ جامعه اسرائیل است.
خشونت جنسی در اسرائیل محدود به زندانیان فلسطینی نیست. گزارش‌های هاآرتص در فوریه ۲۰۲۴ نشان داد که حتی میان شهرک‌نشینان آواره جنگ غزه نیز موارد متعدد تجاوز ثبت شده است. حدود ۱۱۶ شکایت تنها در میان ۲۰۰ هزار نفر آواره در بازه زمانی اکتبر تا فوریه ثبت شد. آمارها حاکی از آن است که یک سوم نظامیان زن اسرائیلی در سال ۲۰۲۲ حداقل یک بار مورد آزار جنسی قرار گرفته‌اند. در سال ۲۰۲۰ نیز از میان بیش از ۱۵۴۲ شکایت ثبت‌شده در ارتش، تنها ۳۱ مورد به اعلام جرم منجر شد. این ارقام نشان می‌دهد که خشونت جنسی در اسرائیل به سطحی اپیدمیک رسیده است؛ نرخ آن ۱۰ درصد بالاتر از میانگین کشورهای OECD است. روزانه حدود ۲۳۰ مورد خشونت جنسی گزارش می‌شود و سالانه بیش از ۸۴ هزار زن قربانی تجاوز می‌شوند. چنین آماری اسرائیل را به «پایتخت تجاوز خاورمیانه» تبدیل کرده است.
رسانه‌های اسرائیلی در پوشش این پرونده رویکردهای متفاوتی داشتند. شبکه ۱۲ با انتشار تصاویر دوربین مداربسته، وقوع تجاوز را تأیید کرد. در این تصاویر دیده می‌شود که سه سرباز با بالا نگه داشتن سپرهای خود تلاش می‌کنند اقدام تجاوز را از دید دوربین پنهان کنند. این شبکه در گزارش خود تأکید داشت که قربانی عضو نخبه حماس نبوده و صرفاً یک پلیس حماس در بخش مواد مخدر بوده است؛ رویکردی که به‌نوعی توجیه ضمنی رفتار سربازان تلقی شد. شبکه ۱۴ وابسته به جریان راست افراطی، با دعوت از یکی از متهمان به استودیو، عملاً تریبونی برای دفاع از سربازان فراهم کرد. این سرباز ابتدا چهره خود را پوشانده بود اما بعدا در شبکه‌های اجتماعی هویت خود را آشکار کرد و حتی به برنامه‌های دیگر نیز دعوت شد. در جریان بازجویی دو نفر از متهمان تحت آزمایش دروغ‌سنج قرار گرفتند. از آن‌ها دو سؤال مشخص پرسیده شد: «آیا در جریان تفتیش، جسمی را وارد مقعد زندانی فلسطینی کردید؟» و «آیا هویت فردی که این کار را انجام داده پنهان می‌کنید؟» هر دو متهم در پاسخ به این پرسش‌ها پاسخ منفی دادند. این اعترافات و هم‌زمان انکارها نشان داد که سربازان تلاش دارند مسئولیت مستقیم را از خود دور کنند، در حالی که شواهد تصویری و شهادت‌های زندانیان خلاف آن را ثابت می‌کند.
ابراهیم سالم، یکی از زندانیان فلسطینی روایت تکان‌دهنده‌ای از تجربه خود و دیگر اسیران ارائه می‌دهد.
او می‌گوید: «اکثر زندانیان با صدمات رکتوم ناشی از تجاوز جنسی از آنجا بیرون خواهند آمد. اما به یکدیگر خواهند گفت که این هموروئید است. هیچ چیز تحقیرآمیزتر از وقتی نبود که مرا مجبور می‌کردند لباسم را در بیاورم، یا وقتی شیئی را در باسنم فرو کردند، یا زمانی که یک سرباز زن جوان مدام آلت تنم را لمس کرد.» سالم توضیح می‌دهد که وقتی شنید یک اسیر ۴۰ ساله مورد تجاوز قرار گرفته، تلاش کرد به او نزدیک شود تا برایش بگوید چه بر سرش آمده. روایت او چنین است: «زندانی را روی میز خم می‌کردند و دست‌هایش را از جلو می‌بستند. سرباز زن که پشت سر او ایستاده بود، انگشتان خود و دیگر اشیاء را وارد رکتوم زندانی می‌کرد. هنگامی که او واکنش نشان می‌داد یا به عقب حرکت می‌کرد، سربازی که در مقابل او ایستاده بود به سر او ضربه می‌زد و او را مجبور می‌کرد دوباره خم شود.» این شهادت‌ها نشان می‌دهد که تجاوز و شکنجه جنسی در زندان‌های اسرائیل نه یک حادثه منفرد بلکه رفتاری سازمان‌یافته و تکرارشونده است. برخی پژوهشگران ریشه‌های مذهبی این رفتارها را در متون یهودی مانند تلمود و تورات می‌دانند.
در این متون تجاوز به زنان و کودکان غیر یهودی در شرایط جنگی مجاز شمرده شده است. برای نمونه در تلمود آمده است که کاهن یا هر مرد یهودی حق دارد با زن زیبایی که در جنگ اسیر شده همبستر شود. در کتاب «تورات میشنه» نیز آمده است که اگر یک یهودی به یک غیر یهودی «حتی کودک سه‌ساله »
تجاوز کند کودک باید اعدام شود تا یهودی از خطا رهایی یابد. چنین آموزه‌هایی زمینه‌ای ایدئولوژیک برای توجیه خشونت جنسی فراهم کرده و به سربازان احساس مصونیت داده است. خاخام ارشد ارتش اسرائیل ایال موشه کریم، نیز تجاوز جنسی در میدان جنگ را مجاز دانسته بود؛ هرچند بعدا تحت فشار اظهارات خود را پس گرفت. همین نگاه باعث شده برخی اعضای کنست آشکارا از تجاوز به فلسطینیان دفاع کنند. هانوچ میلویدسکی، عضو حزب لیکود در حمایت از سربازان متجاوز گفته بود: «اگر طرف نیروی نخبه حماس باشد همه کاری مجاز است.»
خشونت جنسی در اسرائیل ریشه‌ای عمیق در پروژه استعمارگرانه صهیونیسم دارد. از دوران نکبت ۱۹۴۸، تجاوز به زنان فلسطینی به‌عنوان ابزاری برای پاکسازی قومی و ایجاد رعب و وحشت به کار گرفته شده است. مستند «روستای طنطوره» در سال ۲۰۲۲ نشان داد که سربازان گردان الکساندرونی با افتخار از تجاوزهای خود در قتل‌عام ۱۹۴۸ سخن می‌گویند. موارد متعدد دیگری نیز ثبت شده است از جمله تجاوز به دختر ۱۴ ساله در کشتار صفصاف در اکتبر ۱۹۴۸ و تهدید به تجاوز در کشتار دیر یاسین.
ایلان پاپه، مورخ اسرائیلی در کتاب «پاکسازی قومیتی فلسطینیان» توضیح می‌دهد که چگونه صهیونیست‌ها عمدا داستان‌های تجاوز را در روستاهای مختلف منتشر می‌کردند تا مردم از ترس فرار کنند. جوزف مسعد، استاد دانشگاه کلمبیا نیز در مقاله‌ای تأکید می‌کند که ارتش اسرائیل حداقل از سال ۱۹۶۷ به‌طور سیستماتیک از شکنجه فیزیکی و جنسی علیه فلسطینیان استفاده کرده است. او به مقاله افشاگرانه سیمور هرش درباره گوانتانامو و ابوغریب اشاره می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه کتاب «ذهن عرب» نوشته رافائل پاتائی با تأکید بر «ضعف اعراب در احساس شرم» به‌عنوان مبنای فکری برای استفاده از شکنجه جنسی و تهدید به انتشار تصاویر آن به کار گرفته شده است.
پرونده تجاوز سربازان اسرائیلی به زندانیان فلسطینی تنها یک حادثه جنایی نیست بلکه نمادی از بحران عمیق اخلاقی و ساختاری در جامعه و ارتش اسرائیل است. این بحران چند پیامد کلیدی دارد: بی‌اعتمادی به نظام قضایی به دلیل حمایت سیاسی از متهمان، تداوم خشونت سیستماتیک علیه فلسطینیان، بحران اجتماعی داخلی ناشی از آمار بالای تجاوز در میان شهروندان و نظامیان، و مخدوش شدن تصویر اسرائیل در سطح جهانی. این واقعیت پرسشی جدی را پیش روی جامعه جهانی قرار می‌دهد: چگونه می‌توان در برابر سیستمی که خشونت جنسی را به ابزار سیاسی و نظامی بدل کرده سکوت کرد؟